“Men accepteert geen nee!”

Veel mensen met wie ik omga kunnen het gewoon niet hebben als iemand ergens geen zin in heeft of als iemand weigert om ergens mee naar toe te gaan, ze kunnen geen nee accepteren.

Het irritante hieraan is dat ik deze mensen over het algemeen vrienden noem, maar welke vriend respecteert een simpele “nee” nou niet? Natuurlijk merkt men het als ik alsmaar maar weiger,  maar ik ben van mening dat verstandige mensen een nee accepteren als een nee en niet als een: “Youri haat ons want hij weigert dingen te doen waarvan wij goed weten dat hij ze niet leuk vind”

En helaas ben ik heel tegenstrijdig en gevoelig voor het gezever van de mensen om mij heen als ik NEE zeg, men schijnt het in deze omstreken gewoon niet te kunnen accepteren, en daardoor word ik min of meer gedwongen als ik niet vreselijk eenzaam wil worden, wat ik over het algemeen al ben door mijn “zelfzuchtige” gedrag.

Oh en naderhand hoor je altijd: “Maar we vonden het gewoon leuk als je meeging” tjah dat kunnen ze dan ook even zeggen voor ze beginnen te zeiken want misschien ben ik dan nog van plan ze mijn gezelschap te gunnen.

Natuurlijk is het niet leuk als ik “altijd” weiger maar iemand accepteren is eigenlijk nog veel makkelijker.

Dit brengt mij weer bij het onderwerp van dingen uitproberen; Proberen vind ik best,  zolang het redelijk blijft of als het om een speciaal moment gaat OF als men het gewoon NORMAAL vraagt en me niet half verplicht om dingen te doen.

Ik vind dat het woord NEE  opnieuw in het woordenboek moet worden beschreven als; “Uiting van zelfrespect”. Als mijn vrienden gaan zeiken dat ik iets moet doen waarvan ze weten dat ik het niks vind dan vind ik niet dat ze moeite hebben gedaan om mij te leren kennen.